«نازنین چیت ساز» کارگردان فیلم کوتاه «وراپام» به عنوان یکی از فیلم های حاضر در بخش ملی چهل و سومین جشنواره بین المللی فیلم کوتاه تهران در گفت و گو با خبرنگار سینماپرس با اشاره به تاثیر جنگ بر فضای فکری فیلمسازان سینمای کوتاه، اظهار داشت: به نظرم، در فضای فیلم کوتاه و به‌ویژه در جشنواره‌های چند ماه اخیر، به‌خوبی می‌توان دید که جشنواره‌ها چطور به آینه‌ای از فضای جنگ تبدیل شده‌اند. برای مثال، در جشنواره فیلم ۱۰۰، فیلم‌های مرتبط با جنگ حضور پررنگی داشتند. در چهل‌وسومین جشنواره بین‌المللی فیلم کوتاه تهران نیز در بخش «وطن به روایت من» به‌وضوح شاهد این موضوع بودیم.

وی افزود: بنابراین، بدون اینکه سفارش یا دستوری از جایی دریافت شده باشد، فیلمسازان فیلم کوتاه به‌طور طبیعی از این اتفاق مهمی که در کشور رخ داده، تأثیر پذیرفته‌اند. این اتفاق به‌خودی‌خود بی‌نظیر است؛ چراکه فیلم‌ها آینه‌ای از شرایط جامعه هستند و به نظرم، لازم نیست مداخله‌ای در این روند صورت بگیرد.

چیت ساز با اشاره به کیفیت آثار ساخته شده در مورد «جنگ رمضان» و «جنگ دوازده روزه» بیان کرد: نمی‌توان جلوی فیلم ساختن را گرفت. آدم‌ها با دغدغه‌هایشان شروع به ساخت فیلم کرده‌اند. البته برخی آثار با فاصله زمانی بسیار کمی از وقوع جنگ ساخته شدند و شاید بیشتر جنبه مصرفی داشتند؛ به این معنا که در همان شرایط تولید شدند و به نمایش درآمدند.

او ادامه داد: با این حال، فیلم‌هایی هم وجود دارند که فیلمنامه‌هایشان بیشتر روی ایده متمرکز بوده و با صرف زمان و تأمل بیشتری شکل گرفته‌اند و طبیعتاً آثار شاخص‌تری هم از دل این فرایند بیرون آمده‌اند. بنابراین، نمی‌توان جلوی این روند را گرفت یا گفت که ایده‌ها در چنین شرایطی هدر می‌روند؛ به هر حال، با گذشت زمان، آثار پخته‌تری نیز در سینمای کوتاه ساخته می‌شوند.

این سینماگر در مورد انگیزه خود برای ساخت فیلم کوتاه «وراپام» تصریح نمود: این دغدغه در فیلم من هم مورد توجه قرار گرفته است. در واقع، فیلم من به این موضوع می‌پردازد که جنگ گاهی می‌تواند وجوه پنهان شخصیت آدم‌ها را آشکار کند. اتفاقی که در فیلم من برای یک نوجوان رخ می‌دهد، یکی از همین موقعیت‌هایی است که شرایط جنگی برای شخصیت نوجوان داستان خلق می‌کند و باعث می‌شود بُعدی از وجود او آشکار شود.

چیت ساز در ادامه گفت و گو با اشاره به لزوم توجه به دسترسی مخاطب عمومی به فیلم های کوتاه اظهار داشت: در چند سال اخیر، موضوع اکران فیلم‌های کوتاه جدی‌تر شده، اما همچنان ظرفیت بسیار بیشتری برای گسترش دارد. در جشنواره فیلم کوتاه تهران می‌بینیم که هر فیلم تجربه هنری متفاوتی را دنبال می‌کند؛ تجربه‌ای که با فضای سینمای بلند تفاوت دارد. اگر امکان تماشای فیلم کوتاه برای مخاطبان و عموم مردم فراهم شود، از یک سو فیلمسازان این حوزه ارتباط با مخاطب را بهتر می‌شناسند و از سوی دیگر، تجربه‌گرایی و تنوعی که در سینمای کوتاه وجود دارد، می‌تواند بر سلیقه عمومی تأثیر بگذارد.

وی تاکید کرد: این جریان حتی می‌تواند بر سینمای بلند نیز اثرگذار باشد. به نظرم، ایده اکران فیلم‌های کوتاه بسیار خوبی است و باید جدی‌تر از گذشته دنبال شود.

کارگردان فیلم کوتاه «نام و نام‌خانوادگی» در مورد فرم زادگی حاکم بر تولیدات سال های اخیر سینمای کوتاه، بیان کرد: از نظر فنی، می‌توان گفت آثاری که امسال تولید می‌شوند، در مقایسه با فیلم‌هایی که مثلاً ۱۰ سال پیش در جشنواره فیلم کوتاه تهران حضور داشتند، از نظر مشخصه‌های فنی، از جمله شیوه فیلمبرداری، کیفیت دوربین و بازی‌ها، پیشرفت کرده‌اند. اما چیزی که ما فیلمسازان باید مراقب آن باشیم، حفظ تجربه‌گرایی ناب، اصالت ایده و خلاقیتی است که از ویژگی‌های اصلی سینمای کوتاه به شمار می‌رود.

وی متذکر شد: اگر حواسمان نباشد که تکنیکی‌تر شدن آثار و ارتقای کیفیت فنی آن‌ها جای ایده خوب را بگیرد، قطعاً مسیر اشتباهی را طی کرده‌ایم. باید مراقب باشیم که این پیشرفت‌ها به قیمت از دست رفتن اصالت ایده تمام نشوند. از طرف دیگر، افزایش هزینه‌های تولید نیز می‌تواند بر جسارت فیلمسازان تأثیر بگذارد و آن‌ها را محتاط‌تر کند. البته این مسئله دو وجه دارد؛ از یک سو، هزینه‌های تولید افزایش پیدا می‌کند و از سوی دیگر، ممکن است فیلمسازی بتواند ایده خوبی را با کیفیت بالاتری به اجرا درآورد.

«نازنین چیت ساز» در پایان این گفت و گو خاطرنشان ساخت: نکته‌ای که باید به آن توجه کنیم، این است که ایده خوب نباید قربانی کیفیت فنی شود. کارگردانی خوب صرفاً به معنای استفاده از دوربین باکیفیت‌تر نیست و نباید اجازه دهیم کیفیت تجهیزات جای خلاقیت و ایده‌پردازی را بگیرد.